چرا بیبرقایم؟!
تفکر در عهد بیبرقی
[این یادداشت را در بیبرقی و با باتری لپتاپم مینویسم.]
اگر شما هم مثل من از آنهایی باشید که با لوازم برقی مثل کامپیوتر خیلی سر و کار دارید یا اینترنتتان را از ADSL گرفته باشید که آداپتورش قاعدتا باید با برق کار کند، اینروزها یک عادت روزمره دیگر به همه عادتهای قبلیتان اضافه شده و آنهم در نظر گرفتن دستکم دو ساعت بیکاری و علافی در میانه روز است!
با فرض اینکه تعمدی پشت این بیبرقیها هست، ۲ نظریه جدید میتوان مطرح کرد. دو نظریه قبلی را همهمان خوانده و شنیدهایم:
۱. دارند بهمسالمت و محترمانه، برای شرایط جنگی و بیبرقیهایش آمادهمان میکنند.
۲. قرار است از عمق وجودمان و با ایمان کامل، مطمئن شویم انرژی هستهای حق مسلم و ضروری ماست تا با آن برق بیشتری داشته باشیم و توی بیبرقی نمانیم.
و اما دو نظریه جدید:
۱. با دو ساعت بیبرقی روزانه، ۲۰ درصد از یک روز کاری به هدر میرود. از آن گذشته، خیلی از ما با همکارانی در ارتباط هستیم که لزوما زمان بیبرقیشان با ما یکی نیست.
اگر در بهترین حالت فقط با یک همکار طرف باشید و نه بیشتر، این میزان بیبرقی عملا به دو تا دو ساعت بالغ میشود. پس شد ۴ ساعت؛ برابر با ۴۰ درصد از یک روز کاری. به حساب ساده من، این ۴۰ درصد بیکاری یعنی ۴۰ درصد تولید کمتر که نتیجهاش، ۴۰ درصد گردش پول کمتر است! کاهش گردش پول هم که کاهش تورم را در پی دارد.
قطعا این حساب به این سادگی نیست چون هر کس راهش را پیدا میکند که کارش را بکند، اما شاید کسی که این تعمد فرضی برای بیبرقیها را برنامهریزی کرده، به همین سادگی حسابکتاب کرده باشد!
۲. این یکی نظریه، به نظرم محتملترین نظریه برای توجیه فرضیه عمدیبودن بیبرقیهاست. بر اساس این تئوری، با توجه به تغییرات قابلتوجه در بازار UPS* و موتور برق**، یکی از تاثیرگذارترین آدمها در دولت یا در وزارت نیرو، دستی در کار واردات یا تولید یکی یا هردوی این دو قلم جنس دارد!
*UPS (منبع برق اضطراری مبتنی بر باتری) که مورداستفاده برای کامپیوترها و تلفنهای سانترال است و اینروزها هر اداره و شرکتی دنبال تهیهکردن آن است.
**موتور برق اضطراری که با بنزین یا بعضا گازوئیل روشن میشود و نقش یک ژنراتور کوچک را بازی میکند. این موتور برقها اینروزها برای موسسات بزرگتر و مجتمعهای مسکونی پولدار، خیلی جذاب شده است.
