یكدفعهای/سرزده/غافلگیركننده
بارانِ یكدفعهای را دوست دارم؛ از آن بارانها كه بیهوا میآید و شاید قبلش باد تندی شروع میكند به وزیدن و درختها را چنان محكم تكان میدهد كه آدم فكر میكند الآن است كه درخت كنده شود و بیفتد روی سرش. بارانِ یكدفعهای، غافلگیرت میكند و درحالیكه پوستت را برای لمس گرمای آفتاب آماده كردهای، بیآنكه پیشبینیاش را كرده باشی و احتمالاً چتری بههمراه آورده باشی، ناچارت میكند خیسی قطرههای خنك باران را روی پیشانیات، پشت پلكهایت، روی بینیات -كه اینجور موقعها بیشتر شبیه یك ناودان میشود- و روی لبهایت حس كنی و گاه از سر كنجكاوی چندباره، زبانت را بیاوری بیرون كه ببینی قطرههای باران چه طعمی میدهند. بارانی كه ناگهانی شروع شود، البته ناگهانی هم تمام میشود. تمامشدن ناگهانی باران را هم دوست دارم. فكرش را بكن درحالیكه باران دارد میكوبد به صورتت و پوستت را به خارش میاندازد، یكدفعه متوجه میشوی باران مدتی است بند آمده و كمكم آفتاب هم بیرون میآید.
مهمانِ سرزده را دوست دارم؛ از آن مهمانها كه یكدفعه زنگ خانهات میخورد و در را كه باز میكنی یا -بهسبك امروزیترش- اِفاِف را كه جواب میدهی، دوستی یا آشنایی را پشت در منتظر میبینی كه شاید چندروز بوده میخواستهای زنگی بهش بزنی و سراغی بگیری و شاید قراری بگذاری برای تجدید دیداری كه گاه بهلطف زندگیهای شتابزدهمان، ماهها از آخرینش میگذرد. مهمانِ سرزده، درست مثل باران یكدفعهای، غافلگیرت میكند و درحالیكه خودت را برای یك خلوت دِبش آماده كردهای، بیآنكه فكرش را كرده باشی و حداقل میوهای آماده كرده باشی برای یك پذیرایی آبرومند، ناچارت میكند بنشینی كنارش و بهزور هم كه شده از آن غار نمناك و تاریكت بیایی بیرون و اینجوری یكدفعهای میبینی ساعتی گذشته و فراموش كردهای مهمانی كه روبهرویت نشسته و داری همانجور ساده و خودمانی پذیراییاش میكنی، یك مهمانِ سرزده بودهاست. مهمانت كه رفت، تازه یك نفس راحت میكشی از تهِ دل، و بلندبلند میگویی: چه خوبْ موقع!
فردا را دوست دارم چون همانقدر پیشبینیناپذیر است كه بارانِ یكدفعهای، و همانقدر غافلگیركننده كه مهمانِ سرزده.
بعضی چیزهاست كه آدم را یاد زمانهای خاصی از زندگیاش میاندازد: روروئكی كه تا دوسهسالگیمان سوارش میشدهایم، سهچرخهای كه تا چهارپنجسالگی بهكارمان میآمده و چرخهای كمكی دوچرخهای كه بالاخره آرزوی سوارشدنش در ششهفتسالگیمان برآورده شد. یا كیفهای مدرسهای كه هركدام را در دورهای از زندگی تحصیلیمان در دست میگرفتیم و -شاید درحالیكه آنرا به اینطرف و آنطرف تاب میدادیم- به مدرسه میرفتیم.
منجی حزبكارگر وارد میشود
گروه راك به نام «
در طول دهسالی كه از دو دوره ریاست بلر بر دولت بریتانیا میگذرد، سیاستهای او بر افزایش رفاه و بهبود كیفیت زندگی مردم بریتانیا متمركز بوده و همین سیاستها به محبوبیت حزبكارگری در بریتانیا اضافه كردهاست؛ چنانكه در نظرسنجیها پیشبینی نمیشود حداقل تا دو دورهی دیگر قدرت از دست این حزب خارج شود و از آنجا كه بلر همچنان در دل همحزبیهایش جا دارد، شاید تا دهسال دیگر همچنان تونیبلر بر صندلی نخستوزیری در «
